22-02-09

Moeilijke weken

Dag keppetje,

Is een tijdje gelden dat mama wat in je blogje heeft geschreven maar ik heb het ook zo moeilijk Aäronneke , liefst wil ik aleen zijn , heb nergens zin in maar toch moet ik verder ,Lauren is van gisteren naar haar vriendinnetje gaan slapen , vrijdag zat ze ook te wenen dat ze jou en emanuella miste zo heb ik gebeld naar Hilde of je zusje kon gaan  , dat ze wat verstrooing had vanavond gaan we dan weer achter is hier wel heel stil nu in huis maar ja als Lauren haar maar goed voelt é dat is wat iedere ouder wilt voor hun kinderen , vandaag komen mama en papa je een bezoekje brengen lieve schat , ik had er ook aan gedacht om al je kleertjes eens te wassen dat ze weer eens fris zijn maar weet niet of ik het wel aan kan , och kon alles maar weer anders zijn Huilen volgende maand is het 7 jaar geleden é lieve schat dat ik je vond in je bedje weet je Aäron ik voel mij nog altijd schuldig  dat ik niet ben bij jou gebleven die nacht , je hebt nog mij wakker gemaakt dat je je niet goed voelde , ik heb je nog een anders pyjamaatje aan gedaan je keek zo indringend naar mij maar wie had dat ooit gedacht dat het de laatste keer zou zijn geweest mama was heel moe 2 dagen niet geslapen maar ik heb niet bij je gebleven daar heb ik heel veel spijt van ik had je nog willen zeggen dat ik je heel erg graag zie ,had je maar dicht bij mama geweest dat je niet alleen moest heen gaan ,ik kan da tijd niet terug draaien é lieve schat zou er nog thans alles voor geven  om het te kunnen doen .

 

Tot vanmiddag mijn lieve schat Zoenen    Mama

09:16 Gepost door Mama Papa Lauren Yana in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Lieve mama Wat moeilijk toch. Maar blijf je niet schuldig voelen, is het enige wat ik hierop kan zeggen. En 7 jaar geleden, en voel de pijn die nog steeds zo hevig is. Ik wens je veel sterkte, met ganser harte.
Liefs en dikke knufs

Gepost door: Ann en Seppe* | 22-02-09

heel veel liefs, Dag Tania,
Ik wou dat ik iets kon doen voor jou.
Ja,ik begrijp je wel hoor,wij kunnen het niet voelen wat jij voelt,we kunnen je alleen maar een extra pak warmte en sterkte toewensen;
Alvast een knuffel van mijn kapoenen want die gaven me daarjuist wat kracht;
Liefs,Ann

Gepost door: Ann Vanmoen | 22-02-09

Moed Kweet het,is een moeilijke periode geweest,toen waren u allemaal ziek,denk niet dat ge U schuldig mag voelen, moest u kunnen trug draaien, maar dat kan niet meer.Daarom is ons verwerken nog te moeilijker denk ik, is bij mij ook zo,nu voel ik mij op de monent leeg,stil en met rust. Wens junder beiden en Lauren ook,vele moed toe, Ik zou graag een Sokje hebben van Uw Lieveke voor mijn GSM in te stoppen.
Veel sterkte voor de komende weken, weet Tania we moeten op niet veel rekenen, daarom krijgen we vele steun vd mensen op de blog.

MA

Gepost door: Suzanne | 22-02-09

sterkte Voel je niet schuldig hoor, je kan er niets aan doen. Je hebt gedaan wat voor jou én Aäron op die moment het beste leek.

Veel sterkte!

Ines

Gepost door: Ines | 24-02-09

Lieve Tania Je hebt alles gedaan wat je maar kon doen, ik versta dat je je schuldig voelt, maar dat hoeft niet, je was op... Ik hoop dat je wat kracht haalt uit de blog die je nu gemaakt hebt en dat je nu stilaan kan beginnen aan het verwerken, want jullie hebben enkele stappen overgeslagen en ik hoop dat het tij stilaan kan keren en dat je ook naar de ovok dagen kan komen... Je pijn en verdriet van je af schrijven is een grote stap in het verwerkingsproces. We wensen jullie veel kracht en liefde om er samen door te geraken en vergeet Lauren aub ook niet, want haar heb je nog! Koester haar ook, zij heeft het ook nodig! Veel liefs en groetjes van Inge,Gert en Lotteke*

Gepost door: Lotte* en co | 25-02-09

De commentaren zijn gesloten.