Ons Zoontje Aäron

• 2009-11
• 2009-07
• 2009-06
• 2009-05
• 2009-04
• 2009-03
• 2009-02
• 2009-01
• Alle archieven

Waarom moest ik jou verliezen waarom doet het toch nog zo'n pijn Kon ik je nog maar even zien Nog maar even bij je zijn Ik weet, het hoort bij het leven Ik begrijp het wel Maar zo voelt het niet Het is bijna 7 jaar geleden en nog voel ik veel verdriet Je bent altijd in mijn gedachten en je schuilt diep in mijn hart Aan jou denken doet soms pijn Maar ik weet het heel zeker Eens zal ik bij je zijn.

Vandaag begraaf ik jou in mij niet in de aarde, niet in de kist niet bij die bomen in de ochtend mist daar ben jij niet, jij bent veilig in mij. Vandaag begraaf ik jou in mij niet bij die steen daar, die lange rij al die oude namen, daar hoor jij niet bij nee vandaag begraaf ik jou in mij. Dan kan ik met je praten en antwoord geven, dan blijf je leven in mijn leven neem m'n ogen en kijk met mij neem m'n voeten en loop met mij we gaan naar huis toe wij allebij, vanaf vandaag leef jij in mij.

een traan en een lach mijn stemming is wisselend en wil soms lachen maar dat doet pijn maar huilen is ook niet altijd even fijn dan ben ik vrolijk in een pretpark en denk ineens aan jou mijn kleine Aäron , onze kleine zoon en dan voel ik ineens intens verdriet maar dat komt dan ongelegen en dat wil ik dan niet wetend dat jij er ook bij had kunnen zijn als ons kind en kameraad maar daar steeds aan terug denkend heeft helemaal geen zin daarmee doe ik mezelf pijn en besef dat jij er niet meer bent en dat is iets wat nog steeds niet went het is zo raar..dat jij hier ligt onder die steen zo koud, zo stil..zo ...zo alleen waarom was jij nou diegene die ons moest verlaten? ik wilde nog zoveel met je lachen en met je praten maar als ik hier zo sta bij je plekje praat ik in mijn gedachten met jouw wat er is gebeurt en ik weet dat dat me steeds weer opfleurt Aäron, nooit maar ook nooit zal ik vergeten dat je bij ons was als ik denk aan die mooie tijd verschijnt er een glimlach maar ook een traan op mijn mond.